...آداب آموختنی نیست. وقتی زندگی هست، آداب تازه ای جایگزین آداب قدیمی می شود. وقتی زندگی را از حرکت باز دارند- که مرگ محض است-- بی حرکتی آداب نمی خواهد.
خصلت هر فرهنگ در پویایی آن است، در زنده بودن آنست!
ولی اگر جلوی هر فرهنگی را بگیرند، فرهنگ هر ملتی را، به حال نزع می افتد، انگار که پای غولی بر خرخره آدمیزاد نشسته است! و مرگ حتمی در کار است.
...
اینها بعد از در هم کوبیدن میراث های فرهنگی و هنری و ممانعت از هر نوع تلاشی برای والایی
و پویایی فرهنگی، این ماشین اسقاط شده را به دنده عقب گذاشته اند بی آنکه پیچ و خم جاده پشت سری را در آیینه ببینند و سقوط حتمی را در عمیقترین پرتگاهها آرزوی خود می پندارند.
با آن شب دراز
و با آن برف و بوران
جنگیدی.
ساز خود را به صدا در آوردی و
از غم و از محبت سخن گفتی
عاشق و شیفته موطن و
خلقت گشتی.
بهار آرزویت بود
سالهای دراز
شکفتن گلها را خواستی
و نغمه سرایی بلبلها را
این چه کاریست؟
این چه پیمانیست؟
بهار بیایدو باغبان ببمیرد؟
آزادی، شماره ۸، ۱۳۵۸